Śmiech jest bronią. Satyra nie zginęła w czasie okupacji, a przecież czasy były mroczne i wcale nie śmieszne. Śmiano się z peerelowskich władz, choć w czasach stalinizmu za dowcipy trafiało się za kratki. Zadaniem takiej satyry jest ukazanie bezsensu, głupoty i szkodliwości systemów w jakich przychodzi nam żyć. Młodzież całego świata organizuje różnego rodzaju akcje i happeningi, które dają do myślenia i poruszają ekonomiczny beton.

Oto fragmenty relacji Piotra Ciszewskiego z jednej z takich akcji:

Przed szczytem Światowej Organizacji Handlu, który odbył się w roku 1999 w Seattle, grupa przeciwników wielkich firm i międzynarodowych instytucji finansowych założyła organizację Yes Men. Chodziło im o ośmieszenie kapitalistów i ekonomistów pozostających na ich usługach. Stworzyli więc stronę internetową, na której wypowiadali się jako eksperci Światowej Organizacji Handlu (WTO). Pisali na niej najbardziej absurdalne i bezsensowne teksty ekonomiczne, jakie przyszły im do głowy. Żaden z redagujących serwis działaczy nie był oczywiście ekonomistą. Strona jednak wyglądała wiarygodnie i "eksperci" otrzymali zaproszenie na konferencję dotyczącą handlu międzynarodowego odbywającą się w Salzburgu. Zostali nawet poproszeni o wygłoszenie referatu. W związku z tym przygotowali prezentację mającą udowodnić, że demokrację należy zastąpić regułami rynku. Zebrani biznesmeni z zaciekawieniem wysłuchali argumentów za tym, żeby najwięcej głosów miał ten kandydat, który najwięcej zapłaci. W drugim wystąpieniu aktywiści Yes Men udowadniali, że barierą dla wolnego handlu i biznesu jest brak ujednolicenia zwyczajów żywieniowych. Przedstawili multimedialną prezentację na temat konieczności standaryzacji pór lunchów na całym świecie i zakazania zwyczajów takich jak hiszpańska południowa sjesta czy długie przerwy obiadowe we Włoszech. Nikt z zebranych nawet nie śmiał przerwać "ekspertom" ekonomicznym. W prywatnych rozmowach z biznesmenami specjaliści bronili także wolnorynkowych elementów ekonomii hitlerowskich Niemiec.

Na zakończenie konferencji aktywiści zainscenizowali obrzucenie jednego z nich tortem przez alterglobalistów. W późniejszej korespondencji z organizatorami spotkania domagali się wyjaśnień, dlaczego było ono tak słabo chronione. Dowiedzieli się również z późniejszych dyskusji, że ich wystąpienia nikomu nie wydały się dziwne, a kilka osób nawet bardzo zainteresowały.

Yes Men wystąpili również podczas szczytu G8 (siedmiu najbogatszych państw świata i Rosji), który odbył się w roku 2001 w Genui. Pseudoekonomistów wypowiadających się na "eksperckiej" stronie internetowej jankeska telewizja CNBC poprosiła o wzięcie udziału w programie na żywo. Jeden z nich wystąpił w dyskusji z alterglobalistami jako ekonomista Światowej Organizacji Handlu. Stwierdził, że ludzie nie rozumieją wolnego rynku, ponieważ są źle kształceni. Szkoła powinna kłaść im do łbów zasady ekonomii, wtedy zrozumieliby, że wolny rynek jest dobry, nawet jeśli wydaje się zły. Dodał także, że bogaci mają zawsze rację, a biedni nie, a problemem jest fakt, że nie wszystko podporządkowano jeszcze zasadom kapitalizmu. Powiedział, że WTO chce zaproponować wolny rynek praw człowieka. Bogate kraje mogłyby wykupić możliwość łamania praw człowieka nabywając "vouchery sprawiedliwości". CNBC nie zorientowała się nawet, że ktoś zrobił sobie z niej jaja, ponieważ przesłała działaczowi biorącemu udział w programie kasetę z podziękowaniem za ciekawą dyskusję.

Zachęceni sukcesami działacze Yes Men zabrali się do dalszej pracy. Postanowili zacząć kpić z wielkiej korporacji chemicznej DOW. Jest ona właścicielem Union Carbide – firmy, której zakłady w indyjskim Bophalu uległy awarii i wytruły wielu Hindusów. Yesmeni w 2002 r. postanowili wytłumaczyć, dlaczego DOW nie chce wypłacić odszkodowań jakiejś bandzie gości w turbanach z drugiego końca świata. Podszywając się pod rzeczników prasowych korporacji napisali oświadczenie, w którym wypierają się odpowiedzialności za wypadek. Stwierdzili, że wypłacenie odszkodowań rodzinom ofiar wpłynęłoby na spadek wartości akcji, a tego nie mogą zrobić akcjonariuszom. Dodali, że gdyby przyznali się do winy, to to samo musiałyby zrobić inne firmy chemiczne i naftowe mające problemy z wypadkami. Solidarność branży wymaga więc, żeby nie zapłacić ani centa. Prawdziwy rzecznik prasowy DOW reagował bardzo opieszale, przez co pismaki na całym świecie zdążyły sobie poużywać na firmie, zanim wszystko zostało sprostowane. (źródło: www.lewica.pl).

Mamy tradycje Pomarańczowej Alternatywy, dobrego kabaretu politycznego z PRL i długo, długo nic. Dopiero niedawno zaczęły się pojawiać pierwsze zwiastuny przebudzenia. Zdrowego odruchu szyderstwa. Skecz kabaretu Ani Mru Mru o otwarciu hipermarketu, Kabaretu Moralnego Niepokoju o stosunkach pracy w fabryce broni. Albo takie dowcipy: Ilu liberałów potrzeba by wymienić żarówkę? Żadnego. Zmusi ja do tego wolny rynek.

Zestaw małego sadysty

            Kiedy Chavez zalecił odbieranie dzieciom zabawek – atrap narzędzi do zadawania śmierci i bólu, krótko mówiąc broni i innego badziewia kojarzącego się z przemocą, „wolny, demokratyczny i cywilizowany” świat wył z oburzenia lub rechotał z  „sowieckiego umoralniania” młodzieży. Ja tymczasem dofinansowany przez zakład pracy byłem sobie na urlopie i chodząc po straganach z tandetą zwaną pamiątkami, zatęskniłem za takim przywódcą.

            Co kilka metrów miałem odruchy wymiotne i plułem z obrzydzeniem, co ściągało na mnie gniew i strofowania żony, albowiem słabo znosi ona chamstwo w publicznym miejscu.

Nieestetyczne odruchy moje spowodowane były  bowiem jeszcze mniej estetycznymi, gadżetami i zabawkami na straganach. Gdybyż to była jeszcze kiczowata cepelia góralska, pól biedy. Oto na jednym straganie można było skompletować domowy zestaw małego sadysty. Ujrzałem tradycyjne podhalańskie transformery i plastikowe karabiny maszynowe, jakimi zapewne bawiły od wieków się małe góralęta. Szczawnica jak wnioskuję po zawartości straganów słynęła pewnie też z wyrobu noży sprężynowych, maczet i rzutków ninja.  W dni wolne od mordowania lub zabawy w mordowanie, okoliczni górale czy Łemkowie żyli jak normalni ludzie. Bili żony „batem na żonę”, teściowe „batem na teściową” , dzieci „batem na  dzieci” itd. Każdy rodzaj bata jest dostępny na wszystkich straganach. Możliwe też, że używano tych batów do popularnego zapewne w tych stronach seksu sado-maso, co wnioskuję z wielkiego wyboru kajdanek obszytych różnokolorowymi futerkami.

            Ponieważ na urlopie się zwiedza to zwiedziłem. Zamek w Niedzicy i zamek w Czorsztynie. Bardzo ciekawe budowle, legenda o Brunhildzie co rzuciła się do studni, historia Spisza i piękne widoki nad zalewem Czorsztyńskim. Wszystko to pikuś przy sali tortur. Dzieciarnia z koloni z wyciem rzuciła się do podziwiania. O, tam to by się dopiero pobawili!!!! Starzy też z niejakim podnieceniem patrzyli. Zbyt słabe mam nerwy i wybujałą wyobraźnię. Zawsze odwracam głowę gdy widzę podobne okropieństwa i nie powiem co tam było bo nie mogłem patrzeć.

            Kiedy wróciłem do domu, myślałem, że jestem  z dala od tych okropieństw. Do dnia kiedy podczas załatwiania jakichś tam spraw w Lublinie zaproponowano mi posiłek w…”Więzieniu”. Czem prędzej rzuciłem się do ucieczki, bo to już lewaków sadzają… Aliści mój fundator uspokajał mnie długo, że to knajpa się tak nazywa, a jej wnetrze urządzono w stylu więziennym. Nie poszedłem.

            Za kilkadziesiąt lat nasi wnukowie pewnie uznają wiezienia  za barbarzyńskie instytucje gdzie jedni ludzie przemocą trzymali innych. Ja już dziś nie rozumiem co jest fajnego w zadawaniu cierpienia innym, cóż za wynaturzeniem jest zabawa w przemoc, nie w wojnę, partyzantkę ale w przemoc. A cóż dopiero jedzenie w miejscach do których naprawdę nikt nie chce trafić. A może przemoc jako zabezpieczenie kapitalistycznych stosunków społecznych jest pożądana?

            A może jeszcze bardziej oryginalne pomysły? Salon masażu „Sala Tortur”, restauracja „Prosektorium”,  hotel „Grób” i osiedle dla snobów „Cmentarz”.  Jak zbydlęcieć to na całego.